Laat ik maar beginnen bij het begin; de heenreis. Normaal gesproken ga je ervan uit dat alles goed gaat wanneer je gaat vliegen. Nou dat was bij ons niet helemaal het geval. We vlogen van Amsterdam naar Londen Heathrow. Hier moesten we vervolgens 5 uur wachten. Gewend aan het duidelijke en overzichtelijke Schiphol was Heathrow niet helemaal de ideale plek om 5 uur door te brengen maar goed daar konden we ook niets aan doen. Toen die 5 uur bijna om waren en we eigenlijk al zouden moeten vertrekken, hadden we nog steeds geen informatie waar we naartoe moesten. Die 5 uur werden er 6 en eindelijk kregen we wel te weten naar welke gate we moesten gaan. Maar aangezien het hele vliegtuig vol zat duurde het nog een hele tijd voordat iedereen door de eerste boarding heen was. Wat bleek... het vliegtuig uit Amerika was te laat aangekomen en het vliegtuig naar Amerika (die van ons) was overbooked. Ik vloog samen met twee jongens van mijn klas (Lorentz en Thomas). Lorentz had geluk met deze hele situatie want hij werd overgezet naar business class (Daar waren Thomas en ik natuurlijk heel jaloers om). Toen we uiteindelijk vertrokken vanuit London wisten we al dat we het volgende vliegtuig in Chicago gingen missen. (in Chicago moesten we weer overstappen naar Spokane). De vliegreis bestond voornamelijk uit film kijken, eten, proberen te slapen en een lorentz die af en toe vanuit Business class kwam vertellen hoe leuk het daar was.

Eenmaal in Chicago aangekomen was het een beetje een chaos. We moesten eerst onze bagage ophalen en daarmee naar de hele andere kant van het vliegveld lopen. Dit was ook het moment waar we officieel over de grens kwamen en dus door de zo gevreesde Amerikaanse controle moesten. Deze viel voor ons helaas tegen, geen enge gebeurtenissen ofzo, helemaal niets speciaals. Eigelijk maar goed ook want we waren moe, hadden honger en hadden geen idee waar we naar toe moesten of waar we uit zouden komen. Het enige wat we wisten was dat we naar de andere kant van het vliegveld moesten. Dus wij met al onze zware tassen op pad, ik had overgewicht wat erop neer kwam dat ik 40 kilo van roltrap naar lightrail naar een andere roltrap gedragen heb hierna moesten we ook nog eens een heel stuk lopen. Uiteindelijk aangekomen waar we moesten zijn kwamen we erachter dat we niet de enige waren die hun vliegtuig gemist hadden en dat er geen vliegtuig meer naar Spokane vertrok. Gelukkig was dit alles de fout van de luchtvaartmaatschappij. Die natuurlijk hun klanten tevreden wilde houden, dus kregen we elk een hotelkamer in het Hyatt in Chicago en tickets voor de volgende ochtend. Nou ik moet zeggen wij waren zeer tevreden met deze oplossing. Alleen moesten we wel nog bij het Hyatt zien te komen. Door onze vermoeidheid konden we niet meer helder denken (ik in ieder geval niet) dus we hebben nog een half uur buiten in de kou staan wachten met het idee dat er een bus zou komen die ons naar het Hyatt zou brengen. Die bus was er ook maar dan op een hele andere plek. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest dat ik eindelijk een keer kon zitten in een warme bus. Bij het Hyatt aangekomen kregen we elk een eigen kamer en wat voor een. Het was wel jammer dat het al laat was en wij de volgende ochtend weer vroeg op moesten. We konden dus alleen slapen in de hotel kamer, waar ik opzich heel erg veel behoefte aan had. Eerst een heerlijke douche genomen, het duurde even voordat ik doorhad hoe de douche aanging ze hebben hier een beetje rare knoppen, en daarna in een heerlijk groot bed gekropen en als een blok in slaap gevallen.

De volgende ochtend moesten we weer vroeg op (6 uur 's ochtends) wat eigenlijk geen probleem was vanwege de jetlag. We gingen weer terug met het busje naar het vliegveld. We hadden helaas te weinig tijd om 's ochtends nog te ontbijten in het Hyatt. Eerst zouden we gelijk van Chicago naar Spokane vliegen maar omdat we nu een andere vlucht hadden, vlogen we eerst naar Denver en dan van Denver naar Spokane. Dit was een fijne vlucht aangezien we een soort van extra economy class hadden, met meer beenruimte. De vlucht van Denver naar Spokane was heel erg mooi; een strak blauwe lucht over de toppen van de rocky mountains. Deze twee vluchten duurde allebei iets van anderhalf uur en waren dus zo voorbij. We kwamen uiteindelijk rond half 2 Amerikaanse tijd in Spokane aan. Hier werden we opgehaald door Jill en haar man Ray. Jill is onze study advisor en helpt ons met alles!!

De tocht van Spokane naar Moscow (de plek waar de universiteit staat) duurde ook nog ongeveer twee en een half uur. Maar dat vertel ik allemaal de volgende keer.......